Egzamin w służbie radioamatorskiej kategoria 1.

Szkło jest izolatorem. Grafit jest przewodnikiem używanym na przykład w elektrodach. Krzem jest półprzewodnikiem

Układ znajduje się w rezonansie, kiedy jego zespolona impedancja ma zerową część urojoną. Połączenie równoległe to takie, w którym elementy uwspólniają spadek napięcia, natomiast szeregowe to takie w którym przez wszystkie elementy płynie ten sam prąd. Połączenie szeregowe można wyobrażać sobie jako łańcuch połączonych elementów.

Kondensator ma zakładamy, że podana reaktancja $|X_C| = 10\Omega$ dla sygnału o częstotliwości $50\text{Hz}$.Zatem impedancja kondensatora to $Z_C = 0 - i10\Omega$. Przez kondensator płynie prąd o wskazie $I = 2A$. Z zespolonego prawa Oma:$$Z = U / I \implies Z \cdot I = U \implies (-i10\Omega) \cdot 2A = U\implies U = -i20V $$ Spadek napięcia na kondensatorze wynosi zatem $|U| = 20V$

Z prądowego prawa Kirchofa wynika, że prądy wpływające do węzła są równe prądom z niego wypływającym. Rezystory są połączone równolegle, więzc spadek napięcia na każdym z nich jest ten sam, zatem z prądy z rezystorów wyłącznie wpływają do węzła o niższym potencjale, zatem suma prądów wypływających z tego węzła (a jednocześnie prądu płynącego przez cały obwód) jest równa sumie prądów płynących przez rezystory, eg. $4A + 2A + 1A = 7A$. Tym samym informacja o opornościach jest niepotrzebna.

Akumulator modelujemy rzeczywistym źródłem napięciowym, czyli szeregowym połączeniem idealnego źródła napięciowego oraz rezystora $R_\text{wewnętzna} = 0.1\Omega$. Przez rezystor płynie prąd $I = 10A$, zatem z prawa oma spadek napięcia na nim to $U_\text{rezystancji wewnętrznej} = R_\text{wewnętrzna} \cdot I = 0.1 \Omega \cdot 10A = 1V$. Z napięciowego prawa Kirchoffa suma spadków napięcia dla dowolnej pętli w układzie, a w szczególności na idealnym źródle napięciowym, rezystancji wewnętrznej oraz obciążeniu wynosi 0. $$ U_\text{akumulatora} - U_\text{rezystancji wewnętrznej} - U_\text{obciążenia} = 0 \implies U_\text{obciążenia} = U_\text{akumulatora} - U_\text{rezystancji wewnętrznej}$$ Spadek napięcia zatem na akumulatorze to $U_\text{rezystancji wewnętrznej} = 1V$

Róźnica napięć pomiędzy dwoma równolegle połączonymi rzeczywistymi źródłami napięcia (w idealnym przpadku nie jest to możliwe — takie źródła muszą mieć jednakowe napięcie z napięciowego prawa Kirchoffa) powoduje przepływ prądu ze źródła o wyższym napięciu do źródła o niższym napięciu. Taki prąd może spowodować uszkodzenie (niebezpieczne) jednego ze źródeł.

Opór nie opisuje zdolności gromadzenia energii. Kapacytancja to brutalne tłumaczenie angielskiego słowa "capacitance" oznaczającego pojemność w języku Polskim.

Współczynnik skrócenia to ważny parametr przewodów. Różnica w prędkości rozchodzenia się fali elektromagnetycznej w przewodzie (bardziej w kablach / liniach transmisyjnych) wpływa na inną długość fali w przewodniku. Jest to ważne przy projektowaniu balunów, anten rezonansowych etc.

Prąd stały nie zmienia swojego kierunku. Prąd siatki to termin odnoszący się do lamp elektronowych (ale nie diod — tetrod, pentod itd.).

Jest to tak zwany wtórnik emiterowy. Nazwa wspólnego kolektora bierze się stąd, że kolektor nie stanowi wejścia ani wyjścia układu — jest wspólną częścią wejścia i wyjścia. W tym układzie potencjał emitera jest mniejszy od potencjału bazy o stały spadek napięcia na diodzie. Stosowany jest między innymi do zmniejszania impedancji wyjściowej sygnałów.

Zazwyczaj rezystancja przewodu rośnie wraz z długością, maleje ze wzrostem przekroju oraz wzrasta wraz z temperaturą.

Rezystywności podanych materiałów spełniają nierówność $$ \rho_\text{Cu} < \rho_\text{Al} < \rho_\text{Fe}$$ Rezystancja przewodu rośnie liniowo wraz z jego rezystywnością, zatem rezystancja żelaznego przewodu jest największa.

Z prawa Oma $$ R \cdot I = U $$ zatem $$ U = 1k\Omega \cdot 2 mA = 2V $$

Napięcie przewodzenia to spadek napięcia pomiędzy zaciskami diody, kiedy płynie przez nią prąd w kierunku przewodzenia. Opisany układ to to szeregowo połączone źródło napięcia, rezystor i dioda świecąca. Z prawa Kirhoffa spadek napięcia na rezystorze to $$U_\text{rezystora} = 12V - 3V = 9V$$ Z prądowego prawa Kirhoffa, prąd w obwodzie szeregowym jest taki sam, zatem przez rezystor płynie prąd $$I_\text{rezystora} = 20mA$$ Z prawa Oma $$R = U_\text{rezystora} / I_\text{rezystora} = \frac{9V}{20mA} = 9V \cdot \frac{1000}{20A} = 450\Omega$$

W rezonansie (i identycznej co do modułu impedancji) przekaz energii pomiędzy antenną i nadajnikiem / odbiornikiem jest największ (50%)

Napięcie skuteczne sygnału to wartość pozwalająca na obliczanie mocy odbieranej z sygnału. Dla sygnałów sinusoidalnych (w tym też napięcia sieci) wyraża się je wzorem $$U_\text{skuteczne} = \frac{A}{\sqrt{2}}$$ W naszym przypadku znane jest napięcie skuteczne ($230V$), zatem amplituda równa się $$ A = U_\text{skuteczne} \cdot{\sqrt{2}} \approx 230V \cdot 1.41 = 324.3 \approx 325V$$

Faza zespolonej impedancji opisuje przesunięcie w fazie między napięciem pomiędzy zaciskami układu oraz prądem przepływającym przez niego. W rezonansie wartość impedancji jest czysto rzeczywista — suma reaktancji pojemnościowej i indukcyjnej zeruje się. Faza impedancji jest zatem równa zeru.

Używany jest, by zmniejszyć wpływ niektórych typów szumu na odbierany sygnał — na przykład piorunów.

Głównym powodoem teoretycznym jest to, że każdy impuls cw ma początek i koniec, im bardziej gwałtowny, tym więcej dodatkowych harmonicznych wprowadza do sygnału. W praktyce szerokość pasma ogranicza dokładność oscylatora, czy szumy. W telegrafi stosuje się przybliżenie, że szerokość pasma $$B_\text{width} = B_\text{auds per second} \cdot K$$, gdzie K to kształt koperty (envelope) — w przypadku CW $K =4.8$, a $B_\text{auds per second}$ to ilość symboli na sekundę w Baudach. Wedle niektórych źródeł $B_\text{auds per second}$ to ilość elementów o długości kropki w przekazanych w ciągu minuty. Zazwyczaj używa się słowa 'PARIS' do obliczania szybkości transmisji CW. 'PARIS' zawiera 50 elementów o długości kropki (Baudów), zatem $1\text{WPM}$ to 50 Baudów na minutę, czyli 50 Baudów na sekundę, zatem $1\text{WPM} \approx 0.83\text{BPS}$

Moc szumów termiczny jest proporcjonalna do szerokości pasma $$\frac{-174\text{dBm}}{1 \text{Hz}} = \frac{X}{10 \text{kHz}}$$ $$\frac{-174\text{dBm}}{1 \text{Hz}} \cdot 10\text{kHz} = X$$ $$10 000 = 10\cdot \text{log}_{10}(10 000)\text{dBm} = 40\text{dBm} $$ $$X = -174\text{dBm} \cdot 40\text{dBm} = -134\text{dBm}$$

$$P = I \cdot U$$ $$\frac{P}{I} = U$$ $$U = \frac{24W}{2A} = 12V$$

$$P = I \cdot U$$ z prawa oma $$P = I \cdot I \cdot R = I^2 \cdot R$$ = (300mA)^2 \cdot 200\Omega = \frac{9A}{100} \cdot 200\Omega = 18W

Modulacja AM charakteryzuje się obiema wstęgami bocznymi. Nie jest odporna na przemodulowanie.

PSK — Phase Shift Keying (kluczowanie przesunięciem fazy). Modulacja ta nie polega zatem na modulowniu mocy wyjściowej, a pojęcie wstęgi w przypadku transmisji cyfrowej w ogóle ma nie wiele sensu.

Poprawne odpowiedzi

• Metoda filtrowa — Odflitrowanie nośnej i jednej wstęgi bocznej sygnału AM filtrem
• Metoda fazowa — usunięcie jednej z wstęg, poprzez wykorzystanie przesuniętych o 90 stopni sygnałów
• Metoda Weavera — Metoda wykorzystująca mieszanie sygnałów na niskich częstotliwościach i częstotliwości pośrednich do wyeliminowania wstęg bocznych

Błędne odpowiedzi:

• Detekcja obwiedni — demodulacja AM
• Zmiana częstotliwości fali nośnej — modulacja FM
• Metoda sumacyjna — ???
• Metoda Marconiego — jedna z pierwszych metod odbioru codu morsa drogą radiową
• Metoda Popowa — Odnosi się do aparatu stworzonego przez Aleksandra Popwa do odbierania atmosferycznych zaburzeń pola elektrycznego, wykorzystał go później do odbierania kodu morsa drogą radiową.
• Metoda Kohererowa — metoda odbierania kodu morsa drogą morsa wykorzystują zmiany rezystancji aparatu pod wpływem pola elektrycznego.

SSB ma zazwyczaj szerokość $3\text{kHz}$, CW od $100\text{Hz}$ do $500\text{Hz}$, a PSK31 $31.25\text{Hz}$ na poziomie $-3\text{dB}$ oraz $62\text{Hz}$ na poziomie $-64\text{dB}$

Współczynnik głębokości modulacji to stosunek szczytowej wartości sygnału AM do amplitudy fali nośnej. Jeśli współczynnik ten jest większy od $100%$ dochodzi do przesterowania. Nie ma to jednocześnie nic wspólnego z DSB czyli sygnałem AM z wytłumioną falą nośną.

PSK31 ma szerokość kanału równą $31.25\text{Hz}$ na poziomie $-3\text{dB}$ oraz $62\text{Hz}$ na poziomie $-64\text{dB}$. Nie wiem czy podana odpowiedź jest poprawna

$$P = U \cdot I$$ Z prawa Oma $$P = U \cdot \frac{U}{R} = \frac{U^2}{R}$$ $$U = P\cdot R = \frac{200W}{50\Omega} = 4V$$

Podany układ rzeczywistego źródła napięciowego jest szeregowe. Skoro wypływa z niego prąd $1A$ to przez rezystancję wewnętrzną również przepływa taki prąd. Zatem z prawa Oma spadek napięcia na rezystancji wewnętrznej to $$U_\text{rezystancji wewnętrznej} = 0.1\Omega \cdot 1A = 0.1V$$ Napięcie na zaciskach ogniwa obciążonego prądem $1A$ będzie zatem równe $1.5V - 0.1V = 1.4V$

PSK31 ma szerokość kanału równą $31.25\text{Hz}$ na poziomie $-3\text{dB}$ oraz $62\text{Hz}$ na poziomie $-64\text{dB}$. Głębokość modulacji nie ma sensu w tym kontekście, dotyczy raczej modulacji AM. 31 Oznacza tutaj szybkość transmisji w zmianach medium transmisyjnego w modulacji cyfrowej na sekundę — Baudach. Każdy symbol może w tym wypadku reprezentować więcej niż jeden bit.

Suma kontrolna jest jedną z metod na wykrywanie błędów w transmisji. Najproszą jej implementacją jest bit parzystości. Do transmisji binarnej dodawany jest jeden dodatkowy bit tak, by suma bitów była parzysta. Przy odbiorze sygnału nieparzysta ilość bitów w przekazie oznacza błąd w transmisji i konieczność powtórnego wysłania danych.

tranzystor ulega uszkodzeniu po przekroczeniu mocy nominalnej.

$$3\text{dB} = 10 \cdot \text{log}_{10}(\frac{P_\text{sygnału}}{P_\text{sygnału odniesienia}}) $$ $$\frac{P_\text{sygnału}}{P_\text{sygnału odniesienia}} = 10^{0.3} \approx 2 $$

Stosunek S7 do S8 to $6\text{dB}$ — S8 jest czterokrotnie większy od S7. Stosunek S8 do S9 to też $6\text{dB}$ — S9 jest czterokrotnie większy od S8. Stosunek S7 do S9 to zatem $4 \cdot 4 = 16$

$$-20\text{dBm} + 10\text{dBm} - 3\text{dBm} = -13\text{dBm}$$

$10\text{dBm}$ to dziesięć razy więcej niż $1\text{mW}$, $20\text{dBm}$ to zatem $100$ razy więcej niż $1\text{mW}$ czyli $100\text{mW}$. Żeby zmniejszyć moc nadajnika ze $100\text{W}$ do $100\text{mW}$ należy stłumić go o $3$ rzędy wielkości, czyli $30\text{dBm}$

Z prawa Lorenza, zasady prawej ręki (kciuk to kierunek prądu, a zagięte palce wskazują kierunek wirowego pola magnetycznego)

Fider to inna nazwa lini transmisyjnej dostarczającej sygnał z radiostacji do anteny z angielskiego "feed line". To niedopasowanie nie może nigdy spowodować spalenia anteny — w wypadku niedopasowania moc dostarczana do anteny zmniejsza się.

$$\frac{100\text{W}}{280\text{W}}$$

$$A = \frac{U_\text{międzyszczytowe}}{2} = \frac{200\text{V}}{2} = 100\text{V}$$ $$U_{skuteczne} = \frac{A}{\sqrt{2}}$$ $$P = \frac{U_\text{skuteczne}^2}{R} = \frac{\frac{(100\text{V})^2}{2}}{50\Omega} = 100\text{W}$$

Z zasady Niquista-Shanona częstotliwość próbkowania musi być co najmniej dwukrotnie większa od częstotliwości sygnału próbkowanego.

Zakres dynamiki to różnica pomiędzy sygnałem najmniejszym i największym. Zakres dynamiki zależy od rozdzielczości. Szybkość próbkowania jest niezależna od rozdzielczości i oznacza ilość próbek na sekundę. Pasmo przenoszenia to zakres częstotliwości w którym spadek amplitudy jest nie większy nić $3\text{dB}$

Z zasady zachowania energii, moc po obu stronach transformatora musi być zachowana $$P_p = P_w$$ $$230\text{V} \cdot I_p = 23\text{V} \cdot 10\text{A}$$ $$I_p = \frac{230\text{W}}{230\text{V}}=1\text{A}$$

W tranzystorach polowych nie ma bazy. Pojemność złączowa to pasożytnicza pojemność pomiędzy bramką a drenem tranzystora.

Szeregowy obwód LC ma najniższą impedancję dla częstotliwości rezonansowej. W szeregowym połączeniu z obciążeniem tworzy dzielnik napięcia — na obciążeniu spadek napięcia jest duży dla częstotliwości rezonansowej, a mały dla innych częstotliwości. Filtr IIR (Infinite Impulse Response) to filtr cyfrowy, czyli filtr realizowany za pomocą komputera lub układu sekwencyjnego.

Filtry kwarcowe mają bardzo stabilną charakterystykę częstotliwościową. Przestrojenie filtru kwarcowego można zrealizować tylko przez zmianę fizycznych rozmiarów kryształu.

W klasie B każdy z elementów aktywnych przewodzi przez pół okresu wzmacnianego sygnału. W klasie C nie ma jednego aktywnego elementu, przewodzącego przez cały okres wzmacnianego sygnału. Wzmacniacze w klasie C to właściwie ADC połączony z DAC.

Gdy wzmocnienie sygnału jest zbyt duże może zajść przesterowanie, zmniejszenie wzmocnienia przez ALC w takiej sytuacji chroni od silnych zniekształceń. Przesterowanie sygnału objawia się promieniowaniem harmonicznych, tak zwanym "sianiem po bokach", ale jest konsekwencją przesterowania.

Mieszanie sygnałów to inne sformułowanie na mnożenie ich. W wyniku mnożenia dwóch fal sinusoidalnych o częstotliwościach $f_1$ i $f_2$ tworzy sygnał o dwóch częstotliwościach $f_1 \pm f_2$

Czułość to zdolność do odbioru możliwie słabych sygnałów o częstotliwościach do których dostrojony jest odbiornik. Współczynnik dyskryminacji zdaje się być nieistniejącym terminem.

Odbijanie sygnału na śladach jonizacyjnych meteorów jest prawdziwą techniką radiokomunikacji. Wiatr nie ma bezpośredniego wpływu na propagację fal radiowych.

Pływanie odbieranego sygnału telegraficznego może być spowodowane przez częstotliwościowe pływanie oscylatora. Szumy fazowe wpływają na pogorszenie sygnału do szumu.

Efekt echa zachodzi przez zjawisko propagacji wielodrogowej. Odwracanie wstęg modulacji to efekt który może zachodzić wyłącznie w wyniku przetwarzania sygnału, a nie polaryzacji anteny.

Współczynnik skrócenia to ważny parametr kabel. Różnica w prędkości rozchodzenia się fali elektromagnetycznej w lini transmisyjnej wpływa na inną długość fali w przewodniku. Jest to ważne przy projektowaniu balunów, anten rezonansowych etc.

Ściślej rzecz ujmując jest to najwyższa częstotliwość, którą można wykorzystać do komunikacji między dwoma punktami, korzystając z odbicia od jonosfery — generalnie propagacja fali jonosferycznej pogarsza się wraz ze wzrostem częstotliwości

Moc padająca to moc podawana przez nadajnik, zatem moc wypromieniowana to $$100\text{W} - 30\text{W} = 70\text{W}

Tłumik ma tylko wpływ na moc sygnału wejściowego. Dzielnik częstotliwości jest układem cyfrowym, jego dokładność zależy od sygnału wzorcowego.

Długie połączenie uziemienia może stanowić induktancję pasożytniczą, dudawać inukowany szum. Korzystanie ze sprzężenia stałoprądowego jest odpowiednią praktyką. Korzystanie z najkrótszej podstawy czasu jest złą praktyką, może prowadzić do zakłamania sygnału, na przykład do przeoczenia sygnału niższej częstotliwości.

Demodulacja to "odkodowywanie" sygnału amplitudowego do słyszalnej / czytelnej postaci. Powielanie częstotliwości, to inaczej mnożenie częstotliwości.

Farad — jednostka pojemności. Herc — jednostka częstotliwości.

Materiały słabo przewodzące prąd to półprzewodniki. Niektóre gazy przewodzą prąd przy wysokim napięciu w wyniu jonizacji, ale to przewodzenie nie jest cechą izolatora.

Rezystywności podanych materiałów spełniają nierówność $$ \rho_\text{Cu} < \rho_\text{Al} < \rho_\text{Fe}$$ Rezystancja przewodu rośnie liniowo wraz z jego rezystywnością, zatem rezystancja miedzianego przewodu jest najmniejsza.

Złoto i platyna to przewodniki. German to półprzewodnik historycznie używany do produkcji półprzewodników. Spadek napięcia na diodzie germanowej jest mniejszy od spadku napięcia na diodzie krzemowej, co czyni z niego lepszy materiał półprzewodnikowy. Obecnie korzystamy z krzemu do produkcji układów półprzewodnikowych, bo może wejść w reakcje z tlenem tworząc nieprzewodzącą warstwę tlenków — własność ta wykorzystywane jest w procesie produkcji układów scalonych.

Z prawa Oma $$ R = \frac{U}{I} = \frac{12\text{V}}{0.1\text{A}} = 120\Omega$$

$$P = U \cdot I \implies U = \frac{P}{I} = \frac{24\text{W}}{2\text{A}} = 12\text{V}$$

Materiały o mniejszej przenikalności to diamagnetyki.

Prędkość każdej fali zależy od ośrodka, w którym się rozchodzi.

$$v = \frac{s}{t} \implies t = \frac{s}{v} \implies T = \frac{\lambda}{v_\text{światła}} \approx \frac{1500m}{300 \cdot 10^6 \frac{m}{s}} = 5\mu s$$ $$ f = \frac{1}{T} = \frac{1}{5 \mu s} = 200\text{kHz}$$

Jest to umowny zakres

Modulacja polegająca na zmianie częstotliwości to np. FM. Modulasja polegająca na zmianie jej fazy to np. PSK31

Odpowiada to zakresowi ludzkiej mowy $300\text{Hz} - 3000\text{Hz}$

Moc PEP to moc wydzielana podczas szczytowego okresu sygnału. $$U_\text{skuteczne} = \frac{U_\text{max}}{\sqrt{2}}$$ $$P = \frac{U_\text{skuteczne}^2}{R} = \frac{U_\text{max}^2}{50\Omega \cdot 2} = 100\text{W}$$

Rzdzenie ferromagnetyczne zwiększają indukcyjność cewek

Grubość przewodnika zmniejsza jego rezystywność. Im mniejsza rezystywność, tym większa dobroć cewki.

$$\frac{20}{1} = \frac{240}{x} \implies x = 12\text{V}$$

Diody w uproszczeniu przepuszczają prąd tylko w jedną stronę, więc są doskonałe do prostowania prądu. Do eliminacji tętnień zazwyczaj używa się filtrów dolnoprzepustowych np. kondensatorów, a do stabilizacji napięć układów aktywnych np. opartych o diodę Zennera.

wari (to vary — zmieniać) kap (capacitance - pojemność)

Cztery elektrody — tetroda, trzy — trioda

Rezystancje w połączeniu szeregowym sumują się

Dwa połączone rezystory o tej samej oporności mają zastępczą rezystancję równą połowie tej oporności. Zatem $$200\Omega \parallel 200\Omega = 100 \Omega$$ $$100\Omega \parallel 100\Omega = 50\Omega$$

Na obrazku pokazano prstownik jednopołówkowy, gdyż prostuje tylko połowę sygnału.

Układ ten prostuje obie połówki wejściowego sygnału, ale nie ma w nim mostka — układu połączonych dzielników napięcia.

Klasa C opisuje sposób w który wzmacniacz wzmacnia sygnał

Inne odpowiedzi sugerują wzmacniacze cechujące się zniekształceniami nieliniowymi. Modulacja SSB wymaga wiernego (liniowego) wzmocnienia.

• Blok 1 — VCO generator, którego sygnał jest stabilizowany układem PLL
• Blok 2 — dzielnik programowalny
• Blok 3 — komparator
• Blok 4 — Oscylator odniesienie (TCXO / kwarc)
• Blok 5 — dzielnik referencyjny (wzorca)
• Blok 6 — Wzmacniacz błędu

• Blok 1 — VCO generator, którego sygnał jest stabilizowany układem PLL
• Blok 2 — dzielnik programowalny
• Blok 3 — komparator
• Blok 4 — Oscylator odniesienie (TCXO / kwarc)
• Blok 5 — dzielnik referencyjny (wzorca)
• Blok 6 — Wzmacniacz błędu

• Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygn…
  • Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygnały lustrzane
  • Blok 2 — Mieszacz — mnoży sygnał z preselektora z sygnałem lokalnego oscylatora (blok 6), wytwarzając częstotliwość pośrednią (IF)
  • Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pośredniej częstotliwości (WPCz) — wzmacnia i selektywnie filtruje sygnał na częstotliwości pośredniej; zapewnia główną selektywność odbiornika
  • Blok 4 — Detektor AM (demodulator) — odtwarza sygnał akustyczny z obwiedni sygnału pośredniej częstotliwości; jednocześnie dostarcza napięcie do układu ARW
  • Blok 5 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
  • Blok 6 — Lokalny oscylator (heterodyna) — generuje sygnał o częstotliwości różniącej się od odbieranej o wartość częstotliwości pośredniej
  Strzałka ARW (Automatyczna Regulacja Wzmocnienia) biegnąca od bloku 4 z powrotem do bloków 2 i 3 stabilizuje poziom sygnału na wyjściu — gdy sygnał wejściowy jest silny, napięcie ARW redukuje wzmocnienie mieszacza i WPCz, zapobiegając przesterowaniu.

• Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygn…
  • Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygnały lustrzane
  • Blok 2 — Mieszacz — mnoży sygnał z preselektora z sygnałem lokalnego oscylatora (blok 6), wytwarzając częstotliwość pośrednią (IF)
  • Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pośredniej częstotliwości (WPCz) — wzmacnia i selektywnie filtruje sygnał na częstotliwości pośredniej; zapewnia główną selektywność odbiornika
  • Blok 4 — Detektor AM (demodulator) — odtwarza sygnał akustyczny z obwiedni sygnału pośredniej częstotliwości; jednocześnie dostarcza napięcie do układu ARW
  • Blok 5 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
  • Blok 6 — Lokalny oscylator (heterodyna) — generuje sygnał o częstotliwości różniącej się od odbieranej o wartość częstotliwości pośredniej
  Strzałka ARW (Automatyczna Regulacja Wzmocnienia) biegnąca od bloku 4 z powrotem do bloków 2 i 3 stabilizuje poziom sygnału na wyjściu — gdy sygnał wejściowy jest silny, napięcie ARW redukuje wzmocnienie mieszacza i WPCz, zapobiegając przesterowaniu.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia i wstępnie filtruje sygnał z anteny
• Blok 2 — Mieszacz (symbol krzyża w okręgu) — miesza sygnał w.cz. z sygnałem oscylatora lokalnego (blok 4), wytwarzając częstotliwość akustyczną bezpośrednio; w odbiorniku prostym (bez przemiany) jest to jednocześnie detektor
• Blok 3 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 4 — Oscylator lokalny (BFO) — generuje sygnał o częstotliwości zbliżonej do odbieranego sygnału, niezbędny do demodulacji CW i SSB

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

Jest to zwyczajowa górna granica dopuszczalnych odchyleń

• Blok 1 — Oscylator (VFO lub kwarc) — generuje stabilny sygnał nośny na częstotliwości roboczej pasma amatorskiego
• Blok 2 — Separator (bufor) — izoluje oscylator od dalszych stopni nadajnika; kluczowany przez klucz telegraficzny — to tutaj następuje włączanie i wyłączanie sygnału zgodnie z kodem Morse'a
• Blok 3 — Wzmacniacz mocy (PA, Power Amplifier) — wzmacnia sygnał do finalnej mocy nadawczej; pracuje w klasie C dla sygnału CW
• Blok 4 — Filtr wyjściowy (filtr dolnoprzepustowy / π) — tłumi harmoniczne i niepożądane składowe widma generowane przez wzmacniacz mocy pracujący w klasie C; zapewnia czystość emisji zgodnie z wymogami regulacyjnymi przed podaniem sygnału na antenę

Separator to zwmacniacz wyskoiej impedancji wejściowej, który izoluje oscylator od reszty układu. Jest niezbędny ze względu na potrzebę zapewnienia stabilności częstotliwości.

• Blok 1 — Oscylator (VFO lub kwarc) — generuje stabilny sygnał na jednej podstawowej częstotliwości
• Blok 2 — Separator (bufor) — izoluje oscylator od dalszych stopni; kluczowany przez klucz telegraficzny
• Blok 3 — Powielacz częstotliwości — mnoży częstotliwość oscylatora przez całkowitą liczbę (×2, ×3 itd.), umożliwiając uzyskanie różnych pasm amatorskich z jednego oscylatora; pracuje w klasie C, co sprzyja generowaniu harmonicznych
• Blok 4 — Powielacz częstotliwości (alternatywna gałąź) — mnoży częstotliwość przez inny współczynnik, dając inne pasmo wyjściowe; sygnał z bloku 3 i bloku 4 są alternatywnie wybierane w bloku 5
• Blok 5 — Przełącznik pasma / filtr pasmowoprzepustowy — wybiera sygnał z odpowiedniej gałęzi (blok 3 lub blok 4) i przepuszcza tylko żądane pasmo, tłumiąc niepożądane harmoniczne powstałe podczas powielania
• Blok 6 — Wzmacniacz mocy (PA) — wzmacnia wybrany sygnał do finalnej mocy nadawczej; pracuje w klasie C
• Blok 7 — Filtr dolnoprzepustowy (filtr wyjściowy) — tłumi harmoniczne generowane przez PA przed podaniem sygnału na antenę

• Blok 1 — Wzbudnica (exciter) $9\text{MHz}$ — generator sygnału nośnego o częstotliwości $9\text{MHz}$
• Blok 2 — Mikser (mieszacz) — miesza sygnał $9\text{MHz}$ z sygnałem z generatora VFO (blok 7, $5$–$5{,}5\text{MHz}$), dając sygnał pośredniej częstotliwości $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 3 — Filtr pasmowy / filtr SSB — selekcja jednej wstęgi bocznej z zakresu $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 4 — Wzmacniacz pośredniej częstotliwości (IF AMP) — wzmocnienie sygnału SSB $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 5 — Wzmacniacz mocy (PA) — końcowy stopień wzmocnienia, doprowadza sygnał $3{,}5\text{MHz}$ do anteny
• Blok 6 — Filtr wyjściowy / filtr pasmowy — tłumienie harmonicznych i niepożądanych składowych, przepuszcza $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 7 — Generator VFO ($5$–$5{,}5\text{MHz}$) — przestrajany oscylator lokalny dostarczający sygnał do mieszacza (blok 2)

TODO

Dipol półfalowa ma charakterystkę promieniowania podobną do narzuconego na niego dziurką (prstopadłego) pączka gatunku "doughnut". Jak można sobie wyobrazić, jeśli przetniemy pączura nożem to zobaczymy coś w rodzaju ósemki (z dziurą, która niewiernie oddaje charakterystykę)

Charakterystyka dookólna jest podobna półfalowego dipola

Przez zgodnośc rozumiemy tutaj równość (rzeczywistej) impedancji charakterystycznej lini transmisyjnej oraz impedancji obciążenia

Chyba nie ma czegoś takiego jak "rezystomierz". Refraktometr służy do pomiaru wpółczynniku załamania światła różnych ośrodków (w optyce).

Kiedy w lini transmisyjnej jest przerwa w kablu, to współczynnik odbicia $$\Gamma = \frac{Z_\text{charakterystyczna} - Z_\text{obciążenia}}{Z_\text{charakterystyczna} + Z_\text{obciążenia}} \rightarrow 1$$ a współczynnik fali stającej $$\text{SWR} = \frac{1 + |\Gamma|}{1 - |\Gamma|}$$ $$\text{SWR} \rightarrow \infty$$

Zastosowanie urządzeń sugerowanych w innych podpunktach doprowadziłoby do niedopasowania impedancji i fali stojącej.

Warstwa D pochłania fale krótkie w ciągu dnia. Warstwa F odbija fale krótkie i jest głównym mechanizmem propagacji tych fal.

Podczas okresów wysokiej aktywności słonecznej, takich jak maksimum cyklu słonecznego, wzrasta liczba plam słonecznych, co prowadzi do intensyfikacji promieniowania ultrafioletowego i rentgenowskiego docierającego do Ziemi. To z kolei zwiększa poziom jonizacji w jonosferze, co poprawia odbicie fal HF, umożliwiając dłuższe i lepsze łączności, zwłaszcza na wyższych częstotliwościach w paśmie HF. ~ SP4DKF.PL/kilka-slow-o-propagacji/

Polecam artykuł "II. Propagacja poprzez dukty troposferyczne (VHF, UHF)" na stronie SP4DKF.pl/kilka-slow-o-propagacji/

EME — Earth-Moon-Earth

Podaje on współczynnik fali stojącej, który zależy od dopasowania anteny do nadajnika.

$$1000\Omega \cdot 2 \text{mA} = 2\text{V}$$

Spadek napięcia na rezystorze ograniczającym to $$ 6.5\text{V} - 3.5 \text{V} = 3\text{V} $$ $$R = \frac{U}{I} = \frac{3\text{V}}{0.3\text{A}} = 10\Omega$$

$$P = U \cdot I \implies P = \frac{U^2}{R} \implies U = \sqrt{P \cdot R} = \sqrt{10000\text{V}} = 100\text{V}$$

Z prawa Oma $$R = \frac{U}{I} \implies I = \frac{U}{R} = \frac{3\text{V}}{100\Omega} = 0.03\text{A}$$ $$P = U \cdot I = 3\text{V} \cdot 0.03\text{A} = 0.09\text{W} < 0.125\text{W} < 0.5\text{W} < 1\text{W}$$

$$f = \frac{1}{T} = \frac{1}{0.02s} = 50\text{Hz}$$

$$U_\text{skuteczne} = \frac{A}{\sqrt{2}} < \frac{200\text{V}}{\sqrt{2}} < 200\text{V}$$

$$U_\text{peak-to-peak} = 2 \cdot \text{A} \implies A = 339\text{V}$$ $$U_\text{skuteczne} = \frac{A}{\sqrt{2}} = \frac{339\text{V}}{\sqrt{2}} \approx \frac{339\text{V}}{1.41} \approx 240\text{V}$$

$$U = 0.1\Omega \cdot 1 \text{A} = 0.1\text{V}$$ $$1.5\text{V} - 0.1\text{V} = 1.4\text{V}$$

To są tak zwane prądy eddiego

Wynika z nazwy

\v_\text{światła} = \frac{\lambda}{T} \implies \lambda = \frac{v_\text{światła}}{f} \approx \frac{300 \cdot 10^6 \frac{\text{m}}{\text{s}}}{3.5714\text{MHz}} = \frac{300}{3.5714} \text{m} = \approx 84\text{m}

Gdyby zawierał harmoniczne, to nie byłby "czysty"

B odpowiada modulacji FM, A jest częściowo poprawne dla SSB (wtedy ważne są najniższe częstotliwości i najwyższe)

FSK (Frequency Shift Keying — Kluczowanie Przesunięciem Częstotliwości)

$33\text{dBm}$ to o $3\text{dB}$ więcej od $30\text{dBm} = 1\text{W}$$ $3\text{dB}$ to dwukrotnie więcej od $1\text{W}$ czyli $2\text{W}$

W przypadku napięcia stała 10 we wzorze na decybele zamienia się w 20 (w końcu moc jest proporcjonalna do kwadratu napięcia) $$20 \cdot \text{log}_{10}(\frac{100\mu\text{V}}{10\mu\text{V}}) = 20\text{dB}$$

$$P = 20\text{V} \cdot 5 \text{A} = 100\text{W}$$ $$\frac{40\text{W}}{100\text{W}}$$

Szkło

$$P = 100\text{V} \cdot 10\text{mA} = 1\text{W}$$

$$6800\text{pF} = 6.8\text{nF}$$ $$500\text{V} > 250\text{V}$$

$$2200\text{pF} \cdot 10 = 22\text{nF}$$ $$X_{C2} = \omega \cdot C_2 = \omega \cdot C_1 \cdot 10 = X_1 \cdot 10$$

$$I_B \cdot \beta = I_C \implies I_B = \frac{I_C}{\beta} = \frac{100\text{mA}}{100} = 1\text{mA}$$

Wzmacniacze klasy C mają najwyższą sprawność

$$4.7\text{nF} = 4700\text{pF}$$ zatem równoległe połączenie obu kondensatorów daje $$4700\text{pF} + 300\text{pF} = 5000\text{pF} $$

$$C_\text{zastępcza} = \frac{1}{\frac{1}{30\mu F} + \frac{1}{30\mu F} + \frac{1}{30 \mu F}} = \frac{1}{\frac{3}{30}\mu F} = \frac{30}{3}\mu F = 10\mu F$$ W tym układzie szeregowym wszystkie kondensatory mają tę samą reaktancję, więc spadek napięcia na zaciskach każdego z nich jest taki sam i równy $100 \text{V}$ i w sumie równy $300\text{V}$. Zastępczy kondensator powinien mieć zatem nominalne napięcie pracy równe $300\text{V}$

W układzie szeregowym indukcyjności sumują się

W dzielniku napięcia złożonym z dwóch bloków o równej impedancji napięcie rozkłada się równo na oba bloki.

Każdy układ rezonansowy przedstawia impedancję rzeczywistą w punkcie rezonansu

W obwodzie rezonansowym rezonans następuje dla częstotliwości $$f_1 = \frac{1}{\sqrt{LC_1}}$$ $$f_2 = 2 \cdot f_1 = \frac{1}{\sqrt{LC_2}}$$ $$ \sqrt{LC_2} = \frac{1}{2\cdot f_1} $$ $$ LC_2 = \frac{1}{4 \cdot (\frac{1}{\sqrt{LC_1}})^2}$$ $$C_2 = \frac{C_1}{4} = 100\text{pF}$$

$$Q = \frac{f_\text{rezonansu}}{\Delta f} \ implies \Delta f = \frac{f_\text{rezonansu}}{Q} = \frac{14\text{MHz}}{100} = 140\text{kHz}$$

Na rysunku widać mostek prostowniczy (cztery diody) oraz wykres napięcia względem czasu ukazującym prostawanie dwupołówkowe

Napięcie transformatora zasilającego diody wynosi $25\text{V}$ $$U_\text{sk} = \frac{A}{\sqrt{2}} \approx \frac{25\text{V}}{1.41} = 17.7\text{V}$$

$$10 \cdot \text{log}_{10}(10) = 10\text{dBm}$$

Wcmacniacz szerokopasmowy nie może być obciążony obwodem rezonansowym, bo staje się wtedy selektywny. Wzmacniacz akustyczny działa na niskich częstotliwościach.

Układ dopasowania bazy tranzystora jest konieczny do prawidłowego funkcjonowania wzmacniacza. Przełącznik nie ma nic wspólnego z harmonicznymi. Wszystkie wzmacniacze tranzystorowe są ze swojej natury nieliniowe, wprowadzając harmoniczne zakłócenia, można je wyeliminować stosując filtr dolnoprzepustowy.

Kondensator $C_1$ odsprzęga wysokie częstotliwości, pozostawiając obwiednią, czyli sygnał akustyczny.

Fala nośna ma zbyt wysoką częstotliwość żeby ją usłyszeć, zatem stosujemy BFO do wygenerowania słyszalnego dudnienia (no chyba, że do detekcji stosujemy mieszacz)

Jeśli LSB jest dolną wstęgą sygnału AM, to znaczy, że musimy do niego dodać oryginalną falę nośnę, poniżej której się znajdowała.

Dyskryminator to układ, który zamienia częstotliwość sygnału na amplitudę. Nie powinien reagować na zmiany w natężeniu sygnału wejściowego.

W generatorach generatora z obwodem rezonansowym w zależności od konstrukcji generatora, układ rezonansowy może być zarówno szeregowy jak i równoległy. W generatorach zachodzi dodtanie, a nie ujemne sprzężenie zwrotne — jego uzyskanie polega na dostarczaniu sygnału wyjściowego na wejście układu z odpowiednią fazą i amplitudą.$

TCXO — Temperature Compensated Crystal Oscillator, stabilność zawdzięcza kompensacji temperatury. Docięcie kryształu kwarcu z dokładnością do femtometrów zapewnia dokładną częstotliwość rezonansową.

Generowanie przebiegu jest bezpośrednie, czyli bezpośrednio wykorzystuje przetwornik cyfrowo-analogowy (DAC)

• Blok 1 — VCO generator, którego sygnał jest stabilizowany układem PLL
• Blok 2 — dzielnik programowalny
• Blok 3 — komparator
• Blok 4 — Oscylator odniesienie (TCXO / kwarc)
• Blok 5 — dzielnik referencyjny (wzorca)
• Blok 6 — Wzmacniacz błędu

• Blok 1 — VCO generator, którego sygnał jest stabilizowany układem PLL
• Blok 2 — dzielnik programowalny
• Blok 3 — komparator
• Blok 4 — Oscylator odniesienie (TCXO / kwarc)
• Blok 5 — dzielnik referencyjny (wzorca)
• Blok 6 — Wzmacniacz błędu

• Blok 1 — VCO generator, którego sygnał jest stabilizowany układem PLL
• Blok 2 — dzielnik programowalny
• Blok 3 — komparator
• Blok 4 — Oscylator odniesienie (TCXO / kwarc)
• Blok 5 — dzielnik referencyjny (wzorca)
• Blok 6 — Wzmacniacz błędu

• Blok 1 — VCO generator, którego sygnał jest stabilizowany układem PLL
• Blok 2 — dzielnik programowalny
• Blok 3 — komparator
• Blok 4 — Oscylator odniesienie (TCXO / kwarc)
• Blok 5 — dzielnik referencyjny (wzorca)
• Blok 6 — Wzmacniacz błędu

• Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygn…
  • Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygnały lustrzane
  • Blok 2 — Mieszacz — mnoży sygnał z preselektora z sygnałem lokalnego oscylatora (blok 6), wytwarzając częstotliwość pośrednią (IF)
  • Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pośredniej częstotliwości (WPCz) — wzmacnia i selektywnie filtruje sygnał na częstotliwości pośredniej; zapewnia główną selektywność odbiornika
  • Blok 4 — Detektor AM (demodulator) — odtwarza sygnał akustyczny z obwiedni sygnału pośredniej częstotliwości; jednocześnie dostarcza napięcie do układu ARW
  • Blok 5 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
  • Blok 6 — Lokalny oscylator (heterodyna) — generuje sygnał o częstotliwości różniącej się od odbieranej o wartość częstotliwości pośredniej
  Strzałka ARW (Automatyczna Regulacja Wzmocnienia) biegnąca od bloku 4 z powrotem do bloków 2 i 3 stabilizuje poziom sygnału na wyjściu — gdy sygnał wejściowy jest silny, napięcie ARW redukuje wzmocnienie mieszacza i WPCz, zapobiegając przesterowaniu.

• Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygn…
  • Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygnały lustrzane
  • Blok 2 — Mieszacz — mnoży sygnał z preselektora z sygnałem lokalnego oscylatora (blok 6), wytwarzając częstotliwość pośrednią (IF)
  • Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pośredniej częstotliwości (WPCz) — wzmacnia i selektywnie filtruje sygnał na częstotliwości pośredniej; zapewnia główną selektywność odbiornika
  • Blok 4 — Detektor AM (demodulator) — odtwarza sygnał akustyczny z obwiedni sygnału pośredniej częstotliwości; jednocześnie dostarcza napięcie do układu ARW
  • Blok 5 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
  • Blok 6 — Lokalny oscylator (heterodyna) — generuje sygnał o częstotliwości różniącej się od odbieranej o wartość częstotliwości pośredniej
  Strzałka ARW (Automatyczna Regulacja Wzmocnienia) biegnąca od bloku 4 z powrotem do bloków 2 i 3 stabilizuje poziom sygnału na wyjściu — gdy sygnał wejściowy jest silny, napięcie ARW redukuje wzmocnienie mieszacza i WPCz, zapobiegając przesterowaniu.

• Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygn…
  • Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygnały lustrzane
  • Blok 2 — Mieszacz — mnoży sygnał z preselektora z sygnałem lokalnego oscylatora (blok 6), wytwarzając częstotliwość pośrednią (IF)
  • Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pośredniej częstotliwości (WPCz) — wzmacnia i selektywnie filtruje sygnał na częstotliwości pośredniej; zapewnia główną selektywność odbiornika
  • Blok 4 — Detektor AM (demodulator) — odtwarza sygnał akustyczny z obwiedni sygnału pośredniej częstotliwości; jednocześnie dostarcza napięcie do układu ARW
  • Blok 5 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
  • Blok 6 — Lokalny oscylator (heterodyna) — generuje sygnał o częstotliwości różniącej się od odbieranej o wartość częstotliwości pośredniej
  Strzałka ARW (Automatyczna Regulacja Wzmocnienia) biegnąca od bloku 4 z powrotem do bloków 2 i 3 stabilizuje poziom sygnału na wyjściu — gdy sygnał wejściowy jest silny, napięcie ARW redukuje wzmocnienie mieszacza i WPCz, zapobiegając przesterowaniu.

• Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygn…
  • Blok 1 — Filtr wejściowy / układ wejściowy (preselektor) — filtruje sygnał z anteny, przepuszczając tylko pożądane pasmo częstotliwości i tłumiąc sygnały lustrzane
  • Blok 2 — Mieszacz — mnoży sygnał z preselektora z sygnałem lokalnego oscylatora (blok 6), wytwarzając częstotliwość pośrednią (IF)
  • Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pośredniej częstotliwości (WPCz) — wzmacnia i selektywnie filtruje sygnał na częstotliwości pośredniej; zapewnia główną selektywność odbiornika
  • Blok 4 — Detektor AM (demodulator) — odtwarza sygnał akustyczny z obwiedni sygnału pośredniej częstotliwości; jednocześnie dostarcza napięcie do układu ARW
  • Blok 5 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
  • Blok 6 — Lokalny oscylator (heterodyna) — generuje sygnał o częstotliwości różniącej się od odbieranej o wartość częstotliwości pośredniej
  Strzałka ARW (Automatyczna Regulacja Wzmocnienia) biegnąca od bloku 4 z powrotem do bloków 2 i 3 stabilizuje poziom sygnału na wyjściu — gdy sygnał wejściowy jest silny, napięcie ARW redukuje wzmocnienie mieszacza i WPCz, zapobiegając przesterowaniu.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny i filtruje go wstępnie, tłumiąc sygnały lustrzane i niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał z WCz z pierwszym oscylatorem lokalnym (blok 11), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem (blok 5), wytwarzając drugą, niższą częstotliwość pośrednią (II PCz)
• Blok 5 — Drugi oscylator lokalny (heterodyna II) — generuje sygnał do drugiej przemiany; często o stałej częstotliwości
• Blok 6 — Filtr drugiej częstotliwości pośredniej (II PCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny o wąskiej charakterystyce
• Blok 7 — Wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — wzmacnia sygnał po filtracji do poziomu wymaganego przez detektor
• Blok 8 — Detektor / demodulator AM, CW lub SSB — odtwarza sygnał akustyczny; BFO (blok 10) dostarcza nośną niezbędną przy demodulacji CW i SSB
• Blok 9 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) i głośnik
• Blok 10 — BFO (Beat Frequency Oscillator) — oscylator pomocniczy wstrzykujący nośną do detektora (blok 8)
• Blok 11 — Pierwszy oscylator lokalny (heterodyna I) — przestrajany, odpowiada za strojenie odbiornika na żądaną częstotliwość

Kluczową zaletą podwójnej przemiany jest to, że pierwsza wysoka częstotliwość pośrednia skutecznie tłumi sygnały lustrzane, a druga niska częstotliwość pośrednia pozwala zastosować filtry o bardzo dobrej selektywności — trudnej do osiągnięcia na wysokiej częstotliwości.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia i wstępnie filtruje sygnał z anteny
• Blok 2 — Mieszacz (symbol krzyża w okręgu) — miesza sygnał w.cz. z sygnałem oscylatora lokalnego (blok 4), wytwarzając częstotliwość akustyczną bezpośrednio; w odbiorniku prostym (bez przemiany) jest to jednocześnie detektor
• Blok 3 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 4 — Oscylator lokalny (BFO) — generuje sygnał o częstotliwości zbliżonej do odbieranego sygnału, niezbędny do demodulacji CW i SSB

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia i wstępnie filtruje sygnał z anteny
• Blok 2 — Mieszacz (symbol krzyża w okręgu) — miesza sygnał w.cz. z sygnałem oscylatora lokalnego (blok 4), wytwarzając częstotliwość akustyczną bezpośrednio; w odbiorniku prostym (bez przemiany) jest to jednocześnie detektor
• Blok 3 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 4 — Oscylator lokalny (BFO) — generuje sygnał o częstotliwości zbliżonej do odbieranego sygnału, niezbędny do demodulacji CW i SSB

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia i wstępnie filtruje sygnał z anteny
• Blok 2 — Mieszacz (symbol krzyża w okręgu) — miesza sygnał w.cz. z sygnałem oscylatora lokalnego (blok 4), wytwarzając częstotliwość akustyczną bezpośrednio; w odbiorniku prostym (bez przemiany) jest to jednocześnie detektor
• Blok 3 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 4 — Oscylator lokalny (BFO) — generuje sygnał o częstotliwości zbliżonej do odbieranego sygnału, niezbędny do demodulacji CW i SSB

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

• Blok 1 — Wzmacniacz w.cz. (WCz) z preselekcją — wzmacnia sygnał z anteny na częstotliwości 144 MHz i tłumi sygnały lustrzane oraz niepożądane składowe spoza pasma
• Blok 2 — Pierwszy mieszacz — miesza sygnał 144 MHz z pierwszym oscylatorem kwarcowym (blok 10), wytwarzając pierwszą częstotliwość pośrednią (I PCz)
• Blok 3 — Filtr / wzmacniacz pierwszej częstotliwości pośredniej (I WPCz) — zapewnia wstępną selektywność i wzmocnienie na pierwszej częstotliwości pośredniej
• Blok 4 — Drugi mieszacz — miesza sygnał I PCz z drugim oscylatorem kwarcowym (blok 9), wytwarzając drugą częstotliwość pośrednią (II PCz), typowo 10,7 MHz
• Blok 5 — Filtr / wzmacniacz drugiej częstotliwości pośredniej (II WPCz) — zapewnia główną selektywność odbiornika; filtr kwarcowy lub ceramiczny dostosowany do odstępu kanałowego fonii (typowo 12,5 kHz)
• Blok 6 — Detektor FM (dyskryminator lub detektor stosunkowy) — demoduluje sygnał FM, odtwarzając sygnał akustyczny; dostarcza również napięcie do układu CTCSS/squelch (blok 8)
• Blok 7 — Wzmacniacz małej częstotliwości (WMCz) — wzmacnia odtworzony sygnał audio do poziomu wystarczającego do wysterowania głośnika
• Blok 8 — Squelch (szumtłumik) — blokuje wzmacniacz audio gdy nie ma sygnału, zapobiegając odtwarzaniu szumu; sterowany napięciem z detektora (blok 6)
• Blok 9 — Drugi oscylator kwarcowy (heterodyna II) — generuje stabilną częstotliwość do drugiej przemiany; kwarc zapewnia stabilność kanałową
• Blok 10 — Pierwszy oscylator kwarcowy (heterodyna I) — generuje stabilną częstotliwość do pierwszej przemiany; dobór kwarcu określa odbierany kanał

Stabilizacja kwarcami obu oscylatorów lokalnych jest typowa dla radiotelefonów fonicznych — gwarantuje precyzyjne trzymanie się kanałów o odstępie 12,5 kHz bez konieczności stosowania pętli PLL.

Dolny próg poziomy sygnału, który może odebrać to czułość.

• Blok 1 — Oscylator (VFO lub kwarc) — generuje stabilny sygnał nośny na częstotliwości roboczej pasma amatorskiego
• Blok 2 — Separator (bufor) — izoluje oscylator od dalszych stopni nadajnika; kluczowany przez klucz telegraficzny — to tutaj następuje włączanie i wyłączanie sygnału zgodnie z kodem Morse'a
• Blok 3 — Wzmacniacz mocy (PA, Power Amplifier) — wzmacnia sygnał do finalnej mocy nadawczej; pracuje w klasie C dla sygnału CW
• Blok 4 — Filtr wyjściowy (filtr dolnoprzepustowy / π) — tłumi harmoniczne i niepożądane składowe widma generowane przez wzmacniacz mocy pracujący w klasie C; zapewnia czystość emisji zgodnie z wymogami regulacyjnymi przed podaniem sygnału na antenę

Separator to zwmacniacz wyskoiej impedancji wejściowej, który izoluje oscylator od reszty układu. Jest niezbędny ze względu na potrzebę zapewnienia stabilności częstotliwości.

• Blok 1 — Oscylator (VFO lub kwarc) — generuje stabilny sygnał nośny na częstotliwości roboczej pasma amatorskiego
• Blok 2 — Separator (bufor) — izoluje oscylator od dalszych stopni nadajnika; kluczowany przez klucz telegraficzny — to tutaj następuje włączanie i wyłączanie sygnału zgodnie z kodem Morse'a
• Blok 3 — Wzmacniacz mocy (PA, Power Amplifier) — wzmacnia sygnał do finalnej mocy nadawczej; pracuje w klasie C dla sygnału CW
• Blok 4 — Filtr wyjściowy (filtr dolnoprzepustowy / π) — tłumi harmoniczne i niepożądane składowe widma generowane przez wzmacniacz mocy pracujący w klasie C; zapewnia czystość emisji zgodnie z wymogami regulacyjnymi przed podaniem sygnału na antenę

Separator to zwmacniacz wyskoiej impedancji wejściowej, który izoluje oscylator od reszty układu. Jest niezbędny ze względu na potrzebę zapewnienia stabilności częstotliwości.

• Blok 1 — Oscylator (VFO lub kwarc) — generuje stabilny sygnał nośny na częstotliwości roboczej pasma amatorskiego
• Blok 2 — Separator (bufor) — izoluje oscylator od dalszych stopni nadajnika; kluczowany przez klucz telegraficzny — to tutaj następuje włączanie i wyłączanie sygnału zgodnie z kodem Morse'a
• Blok 3 — Wzmacniacz mocy (PA, Power Amplifier) — wzmacnia sygnał do finalnej mocy nadawczej; pracuje w klasie C dla sygnału CW
• Blok 4 — Filtr wyjściowy (filtr dolnoprzepustowy / π) — tłumi harmoniczne i niepożądane składowe widma generowane przez wzmacniacz mocy pracujący w klasie C; zapewnia czystość emisji zgodnie z wymogami regulacyjnymi przed podaniem sygnału na antenę

Separator to zwmacniacz wyskoiej impedancji wejściowej, który izoluje oscylator od reszty układu. Jest niezbędny ze względu na potrzebę zapewnienia stabilności częstotliwości.

• Blok 1 — Oscylator (VFO lub kwarc) — generuje stabilny sygnał na jednej podstawowej częstotliwości
• Blok 2 — Separator (bufor) — izoluje oscylator od dalszych stopni; kluczowany przez klucz telegraficzny
• Blok 3 — Powielacz częstotliwości — mnoży częstotliwość oscylatora przez całkowitą liczbę (×2, ×3 itd.), umożliwiając uzyskanie różnych pasm amatorskich z jednego oscylatora; pracuje w klasie C, co sprzyja generowaniu harmonicznych
• Blok 4 — Powielacz częstotliwości (alternatywna gałąź) — mnoży częstotliwość przez inny współczynnik, dając inne pasmo wyjściowe; sygnał z bloku 3 i bloku 4 są alternatywnie wybierane w bloku 5
• Blok 5 — Przełącznik pasma / filtr pasmowoprzepustowy — wybiera sygnał z odpowiedniej gałęzi (blok 3 lub blok 4) i przepuszcza tylko żądane pasmo, tłumiąc niepożądane harmoniczne powstałe podczas powielania
• Blok 6 — Wzmacniacz mocy (PA) — wzmacnia wybrany sygnał do finalnej mocy nadawczej; pracuje w klasie C
• Blok 7 — Filtr dolnoprzepustowy (filtr wyjściowy) — tłumi harmoniczne generowane przez PA przed podaniem sygnału na antenę

• Blok 1 — Wzbudnica (exciter) $9\text{MHz}$ — generator sygnału nośnego o częstotliwości $9\text{MHz}$
• Blok 2 — Mikser (mieszacz) — miesza sygnał $9\text{MHz}$ z sygnałem z generatora VFO (blok 7, $5$–$5{,}5\text{MHz}$), dając sygnał pośredniej częstotliwości $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 3 — Filtr pasmowy / filtr SSB — selekcja jednej wstęgi bocznej z zakresu $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 4 — Wzmacniacz pośredniej częstotliwości (IF AMP) — wzmocnienie sygnału SSB $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 5 — Wzmacniacz mocy (PA) — końcowy stopień wzmocnienia, doprowadza sygnał $3{,}5\text{MHz}$ do anteny
• Blok 6 — Filtr wyjściowy / filtr pasmowy — tłumienie harmonicznych i niepożądanych składowych, przepuszcza $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 7 — Generator VFO ($5$–$5{,}5\text{MHz}$) — przestrajany oscylator lokalny dostarczający sygnał do mieszacza (blok 2)

• Blok 1 — Wzbudnica (exciter) $9\text{MHz}$ — generator sygnału nośnego o częstotliwości $9\text{MHz}$
• Blok 2 — Mikser (mieszacz) — miesza sygnał $9\text{MHz}$ z sygnałem z generatora VFO (blok 7, $5$–$5{,}5\text{MHz}$), dając sygnał pośredniej częstotliwości $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 3 — Filtr pasmowy / filtr SSB — selekcja jednej wstęgi bocznej z zakresu $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 4 — Wzmacniacz pośredniej częstotliwości (IF AMP) — wzmocnienie sygnału SSB $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 5 — Wzmacniacz mocy (PA) — końcowy stopień wzmocnienia, doprowadza sygnał $3{,}5\text{MHz}$ do anteny
• Blok 6 — Filtr wyjściowy / filtr pasmowy — tłumienie harmonicznych i niepożądanych składowych, przepuszcza $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 7 — Generator VFO ($5$–$5{,}5\text{MHz}$) — przestrajany oscylator lokalny dostarczający sygnał do mieszacza (blok 2)

• Blok 1 — Wzbudnica (exciter) $9\text{MHz}$ — generator sygnału nośnego o częstotliwości $9\text{MHz}$
• Blok 2 — Mikser (mieszacz) — miesza sygnał $9\text{MHz}$ z sygnałem z generatora VFO (blok 7, $5$–$5{,}5\text{MHz}$), dając sygnał pośredniej częstotliwości $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 3 — Filtr pasmowy / filtr SSB — selekcja jednej wstęgi bocznej z zakresu $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 4 — Wzmacniacz pośredniej częstotliwości (IF AMP) — wzmocnienie sygnału SSB $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 5 — Wzmacniacz mocy (PA) — końcowy stopień wzmocnienia, doprowadza sygnał $3{,}5\text{MHz}$ do anteny
• Blok 6 — Filtr wyjściowy / filtr pasmowy — tłumienie harmonicznych i niepożądanych składowych, przepuszcza $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 7 — Generator VFO ($5$–$5{,}5\text{MHz}$) — przestrajany oscylator lokalny dostarczający sygnał do mieszacza (blok 2)

• Blok 1 — Wzbudnica (exciter) $9\text{MHz}$ — generator sygnału nośnego o częstotliwości $9\text{MHz}$
• Blok 2 — Mikser (mieszacz) — miesza sygnał $9\text{MHz}$ z sygnałem z generatora VFO (blok 7, $5$–$5{,}5\text{MHz}$), dając sygnał pośredniej częstotliwości $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 3 — Filtr pasmowy / filtr SSB — selekcja jednej wstęgi bocznej z zakresu $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 4 — Wzmacniacz pośredniej częstotliwości (IF AMP) — wzmocnienie sygnału SSB $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 5 — Wzmacniacz mocy (PA) — końcowy stopień wzmocnienia, doprowadza sygnał $3{,}5\text{MHz}$ do anteny
• Blok 6 — Filtr wyjściowy / filtr pasmowy — tłumienie harmonicznych i niepożądanych składowych, przepuszcza $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 7 — Generator VFO ($5$–$5{,}5\text{MHz}$) — przestrajany oscylator lokalny dostarczający sygnał do mieszacza (blok 2)

• Blok 1 — Wzbudnica (exciter) $9\text{MHz}$ — generator sygnału nośnego o częstotliwości $9\text{MHz}$
• Blok 2 — Mikser (mieszacz) — miesza sygnał $9\text{MHz}$ z sygnałem z generatora VFO (blok 7, $5$–$5{,}5\text{MHz}$), dając sygnał pośredniej częstotliwości $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 3 — Filtr pasmowy / filtr SSB — selekcja jednej wstęgi bocznej z zakresu $3{,}5$–$14\text{MHz}$
• Blok 4 — Wzmacniacz pośredniej częstotliwości (IF AMP) — wzmocnienie sygnału SSB $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 5 — Wzmacniacz mocy (PA) — końcowy stopień wzmocnienia, doprowadza sygnał $3{,}5\text{MHz}$ do anteny
• Blok 6 — Filtr wyjściowy / filtr pasmowy — tłumienie harmonicznych i niepożądanych składowych, przepuszcza $3{,}5\text{MHz}$
• Blok 7 — Generator VFO ($5$–$5{,}5\text{MHz}$) — przestrajany oscylator lokalny dostarczający sygnał do mieszacza (blok 2)

Kiedy dipol znajduje się blisko ziemi to zaczyna ona działać jak reflektor (lustro) pojawia się na nim obraz anteny, który zmniejsza impedancję wejściową.

Zysk anteny względem dipola półfalowego to $\text{dBd}$

Antena dipolowa ma bardziej kierunkową charakterystykę od anteny izotropowej, która jest perfekcyjnie niekierunkowa. Zatem też by dorównać antenie dipolowej w efektywnej mocy promieniowania, antena izotropowa musi zostać zasilona większą mocą, zatem e.i.r.p jest większe od e.r.p.

Moc zależy kwadratowo od napięcia, zatem moc tej anteny jest w tym miejscu 16 razy większa od mocy dipola półfalowego, czyli jest większa o $12 \text{dB}$

Tłumienie zależy wykładniczo od długości kabla, więc ilośc decybeli tłumienia zależy liniowo od długości kabla. $$\frac{12\text{dB}}{100\text{m}} = \frac{x\text{dB}}{50\text{m}}$$ $$6\text{dB} = x$$ Tłumienie jest zatem czterokrotne — sygnał docierający do anteny stanowi $25\%$ sygnału wejściowego

Na stronie Klub Krótkofalowców PZK LAB-EL HF5L widnieje następujące (nie wiem, czy można tak to nazwać...) rozjaśnienie: "W naszym hobby zwyczajowo przyjęło się, że określenie fale krótkie odnosi się do pasm amatorskich z zakresu od $160\text{m}$ do $10 \text{m}$. Tymczasem pasmo 160 metrów w rzeczywistości mieści się w zakresie fal średnich, a pasmo 80 metrów znajduje się faktycznie na granicy fal średnich i krótkich. Warto o tym pamiętać, choć dla uproszczenia i wygody najczęściej mówimy o falach krótkich mając na myśli wszystkie pasma amatorskie od $160 \text{m}$ do $10\text{m}$ włącznie. Umieszczone poniżej informacje wyjaśniają nieco te zagadnienia, jednocześnie prezentując odpowiadające im częstotliwości i długości fali." (źródło)

Paweł Kosma sugeruje w tabeli na swojej stronie , że to pasmo zaczyna się od $80\text{m}$

Polska wikipedia twierdzi, że do fal krótkich zaliczają się fale o długości od $10\text{m}$ do $100\text{m}$. Angielska wikipedia jest z tym podaniem spójna

Tymczasem oficjalna strona Zintegrowanej Platformy Edukacyjnej twierdzi, że zakres ten pokrywa fale o długościach od $10\text{m}$ do $75\text{m}$

MUF — Maximum Usable Frequency

Oscyloskop to urządzenie rysujące wykres napięcia względem czasu.

Zużyty ładunek w tym czasie wynosi $$5\text{A} \cdot 3\text{h} = 15\text{Ah}$$

Umowna wartość luźno nawiązująca do pasma ludzkiego głosu.

AM składa się z częstotliwości nośnej, która nie przekazuje żadnej informacji i dwóch wstęg bocznych, z których jedna jest redundantna. SSB pozwala na większą gęstość sygnału przy tej samej mocy.

Sygnał SSB(J3E) przenosi informację w obwiedni i fazie — jakakolwiek nieliniowość niszczy treść modulacji w sposób nieodwracalny, a wzmacniacze w klasie C są ze swojej natury bardzo nieliniowe.

Do demodulacji sygnałów modulacji amplitudy ze zredukowaną falą nośną (SSB) potrzebne jest dodanie nośnej korzystając z BFO (Beat Frequency Oscillator). Sygnały telegraficzne (CW) również potrzebują tej nośnej.

Temperatura wpływa na wymiary mechaniczne i rezystancję, a wymiary mechaniczne na stabilność generatora.

Ciężko powiedzieć co w tym kontekście oznacza niższe pasmo. Obecnie krótkofalowiec znajduje się na paśmie $12.5\text{m}$. W kontekście frustracji związanej z brakiem stacji natomiast, pasmo $20\text{m} wydaje się bardzo prawdopodobną sugestią, bo uważane jest za tak zwane "King of Bands" — jest to najbardziej popularne pasmo DX.$

Składowa magnetyczna jest zawsze prostopadła do składowej elektrycznej.

$$U_\text{sk} = \frac{A}{\sqrt{2}} = \frac{\frac{A}{2}}{\sqrt{2}} \approx 240\text{V}$$

$$T = \frac{1}{f} = \frac{1}{50\text{Hz}} = 0.02\text{s}$$

Sygnał prostokątnych o idealnie ostrych zboczach ma nieskończenie szerokie pasmo, na co wskazuje transformata Fouriera tego sygnału.

Emisje RTTY wykorzystują FSK — Frequency Shift Keying

Szerokość sygnału w kluczowaniu fazą nie zależy od ilości możliwych przesunięć fazy, tylko od szybkości tych przesunięć i Baud-rate czyli tempa wysyłania symboli (przejść między fazami).

$13 \text{dBW} = 10 \cdot 2 \cdot 1\text{W} = 20\text{W}$

$$P_\text{nadajnika} = U \cdot I = 500\text{V} \cdot 200\text{mA} = 100\text{W}$$ $$\text{Sprawność energetyczna} = \frac{\text{PEP}}{P_\text{nadajnika}} = \frac{40\text{W}}{100\text{W}} = 40\%$$

$$\text{PEP} = \frac{U_\text{sk}^2}{50\Omega} = \frac{(\frac{U_\text{max}}{\sqrt{2}})^2}{50\Omega}=\frac{U_\text{max}^2}{100\Omega} = \frac{10000\text{V}^2}{100\Omega} = 100\text{W}$$

Twierdzenie Nyquista-Shanona

Aliasing jest błędem próbkowania, nie da się go usunąć na poziomie programowym po cyfryzacji

$$P = \frac{U^2}{R} = \frac{9\text{V}^2}{10\Omega} = 0.9\text{W} < 1\text{W}$$

W cewkach energia magazynowana jest w polu magnetycznym. W rezysotorach energia nie jest magazynowana.

$$X_2 = \omega \cdot C_2 = \omega \cdot C_1 \cdot 10 = X_1 \cdot 10$$

Zmiany spadku napięcia na zaciskach kondensatora są proporcjonalne do prądu który przez niego płynie

Zmiany spadku napięcia na zaciskach kondensatora są proporcjonalne do prądu który przez niego płynie

Zapewnia szybsze przełączanie od przekaźników częstotliwości radiowych.

Nazwa wiele mówi TVS — Transient Voltage Suppression

Nie, amplituda sygnału jest w tym przypadku zbyt duża $$A = 300\text{V} \cdot \sqrt{2} \approx 420\text{V}$$

Przeciwnie do tranzystora NPN

Technicznie rzecz ujmująć tranzystory bipolarne sterowane są napięciem łącza baza-emiter, ale w przybliżeniu można powiedzieć, że wzmocnienie jest prądowo-prądowe.

Wysoka impedancja wejściowa jest charakterystczną cechą tranzystorów polowych

Wzmocnienie tranzystorowe we wzmacniaczu ze wspólnym emiterem zależy od ilorazu impedancji kolektora i emitera. Dołączenie kondensatora równolegle z rezystorem emiterowym powoduje zmniejszenie impedancji dla zmiennej części sygnału sterującego pozwalając na zwiększenie wzmocnienia utrzymując jednocześnie ustalony punkt pracy tranzystora.

W połączeniu równoległym kondenastorów ich pojemność sumuje się.

$$C_\text{zastępcza} \frac{}{\frac{1}{30\mu F} + \frac{1}{30\mu F} + \frac{1}{30\mu F}} = 10\mu F$$ Napięcie w połączeniu szeregowym kondensatorów o tych samych pojemnościach rozkłada się na nich równo. Potrzebny jest zatem kondensator na napięcie $300\text{V}$

W punkcie rezonansu każdy układ LC przedstawia rzeczywistą rezystancję

$$Q = \frac{f_\text{rezonansu}}{\Delta f} \ implies \Delta f = \frac{f_\text{rezonansu}}{Q} = \frac{14\text{MHz}}{100} = 140\text{kHz}$$

Źródło

Pętla synchronizacji mierzy chwilowe odchylenie od częstotliwości środkowej.

TODO

Wzmacniacz operacyjny nie może dzielić częstotliwości. Dzielnik rezystorowy może zmniejszyć napięcie lub prąd. Licznik może zliczać szczyty fal i wyprowadzać n-ty bit wyniku na wynik dzieląc częstotliwość wejśćiową przez potęgę dwóch.

W szczególności dwa sygnały kwadraturowe potrzebne są do ustalenia fazy transmisji.

Homodynowy odbiornik ma tylko jeden mieszacz, oraz generator, który generuje sygnał równy częstotliwością fali nośnej.

Zakłócenia te wynikają ze zbyt szybkiego kluczowania sygnału. Tworzy ono harmoniczne fali nośnej, które mogą zakłócać transmisje na sąsiednich kanałach.

Antena może pracować na wielu pasmach niezależnie od SWR w punkcie zasilania układu radiostacji. Ciężko zrozumieć co podpunkt B w ogóle oznacza

Urojona część impedancji jest 0 co równoznaczne jest zerowości reaktancji.

Dipol półfalowy może również działać na częstotliwościach będących jego nieparzystymi harmonicznymi. $40\text{m}$ odpowiada częstotliwości $7.5\text{MHz}$ jego pierwsza nieparzysta harmoniczna wynosi $22.5\text{MHz}$

Jest to element, który powinien wchodzić w rezonans z falą oraz mieć odpowiednią impedancję. Dipol półfalowy dobrze spełnia oba te założenia.

Natężenie pola jest proporcjonalne do napięcia, a moc jest proporcjonalna do kwadratu napięcia. Zatem moc anteny kierunkowej jest 16 razy większa od mocy dipola półfalowego w tym miejscu. 16 krotna różnica odpowiada $12\text{dBd}$

Doprowadzając do dipola $15\text{W}$ mocy, efektywna moc w kierunku emisji fali będzie większa niż gdybyśmy zastosowali (teoretycznie) źródło izotropowe. Przekroczylibyśmy zatem maksymalną moc dopuszczalną na tym paśmie.

EIRP — Effective Isotropic Radiated Power (efektywna wypromieniowana moc izotropiczna)

Dipol półfalowy jest bardziej kierunkową anteną od źródła izotropowego, zatem do źródła izotropowego trzeba doprowadzić więcej mocy, by dorównać antenie dipolowej.

Zysk anteny nie oznacza wzmocnienia mocy! Antena jest elementem pasywnym — nie generuje energii. Zysk opisuje wyłącznie redystrybucję energii w przestrzeni.

Zysk anteny w przednim kierunku to $10.5 \text{dBd}$, a w tylnim kierunku emituje o $-19\text{dB}$ mniejszy sygnał, zatem $10.5\text{dBd} -19{dB} = -8.5\text{dBd}$, lepiej jest zatem użyć dipola półfalowego.

Dipol półfalowa ma charakterystkę promieniowania podobną do narzuconego na niego dziurką (prstopadłego) pączka gatunku "doughnut". Jak można sobie wyobrazić, jeśli przetniemy pączura nożem to zobaczymy coś w rodzaju ósemki (z dziurą, która niewiernie oddaje charakterystykę)

Dipol promieniuje prostopadle do osi swoich ramion, a Włochy znajdują się na południe od Polski, zatem dipol należy położy na osi wschód zachód.

Pola w lini się równoważą. Gdyby linia była niesymetryczna to wtedy zaczęłaby promieniować.

Korzystanie z lini transmisyjnej, która uległa spłaszczeniu w jednym miejscu, spowoduje odbicia w miejscu spłaszczenia ze względu na miejscową różnicę w impedancji charakterystycznej.

W przeciwnym razie kabel promieniowałby fale radiowe.

Tłumienie lini zasilającej może być znaczne przy dużej długości tego kabla — moc sygnału spada wykładniczo w zależności od tej długości.

$3\text{dB}$ odpowiada dwukrotnemu spadkowi mocy. $5\text{dB}$ oznacza prawie czterokrotny spadek, zatem stratę około $70\%$ sygnału.

Antena typu longwire jest asymetryczna, w końcu ma tylko jedno długie ramię. Poza tym zastosowanie baluna z przemianą impedancji może pomóc w jej dopasowaniu w tym przypadku.

Tłumik to układ celowo obniżający poziom sygnału przed wejściem odbiornika (przed pierwszym stopniem wzmacniacza lub mieszaczem).

Fale ultrakrótkie są łatwo tłumione przez przeszkody fizyczne. W wypadku ich braku rozchodzą się znacznie lepiej.

Łączność troposferyczna i przez odbicie od zorzy polarnej zależy od warunków pogodowych zatem jest też niestabilna i możliwie nieciągła.

Warstwa D jest odpowiedzialna za absorbcję fal krótkich. Może prowadzić również do zaniku dalekich stacji radiowych na falach średnich wskutek anomalnej jonizacji spowodowanej aktywnością rozbłyskową słońca.

Duża aktywność słoneczna powoduje intensywną jonizację cząsteczek w zewnętrznych warstwach atmosfery (w jonosferze). Jonizacja ta zwiększa gęstość swobodnych cząstek naładownych, które działają jak lustro dla fal krótkich.

Jest to własność trasy łączności — zależy od stanu atmosfery, jonosfery i geometrii oraz natury przeszkód na tej trasie.

Pozwala to na dotarcie łączności na możliwe dalekie odległości.

Charakterystyka dipola "odbija" się od ziemi, które działa trochę jak lustro, zmieniając jej kształt kształt.

Sygnał opóźniony o różne fazy dociera do celu, sygnały sumują się tworząć okresowo zanikający i pojawiający się sygnał.

Zmiana współczynika odbicia między ośrodkami powoduje odbicie fali na granicy ośrodków. Ta sama zasada działania co w światłowodach.

Fale ultra krótkie są bardzo podatne na tłumienie przez przeszkody na trasie łączności.

Warstwa Es (sporadyczna E) pojawia się głównie w czasie letnim, pomiędzy majem i sierpniem. Umożliwia propagację na 50 MHz na odległości 1000–2000 km. Mechanizm nie jest w pełni wyjaśniony, ale silnie koreluje z latem.

"aurora" — zaporzyczone z łacinskiego "aurōra" oznaczającego "świt". Obecnie w wielu językach oznacza zorzę polarną. Odbicie od księżyca to EME (Earth-Moon-Earth).

Ślad meteoru to zjonizowana kolumna gazu, ma zbyt małą gęstość elektronów by odbijać fale krótkie — przenikają przez nie.

EME — Earth-Moon-Earth. Chociaż inne wymienione sposoby łączności również są możliwe.

Fale krótkie albo zanikają w warstwie D jonosfery, albo odbijają się od warstwy F lub Es. Z tego względu nie nadają się do kontaktu z obiektami poza atmosferą. Fale ultrakrótkie nie mają wspomnianego problemu z dostaniem się do księżyca i spowrotem.

Pioruny z punktu widzenia krótkofalowca, to olbrzymie radiostacje nadające w bardzo krótkim czasie na bardzo szerokim paśmie z olbrzymią mocą.

Na falach krótkich szum atmosferyczny (pioruny) jest na tyle duży, że przy odbieraniu sygnałów nie ma znaczenia szum własny odbiornika.

Sygnały cyfrowe i telegrafia są łatwiejsze w odbiorze od emisji SSB.

Kabel o RG-58 o długości $100\text{m}$ cechuje tłumienie przekraczające $10.8\text{dB}$ co czyni instalację z tak długim fidem nieoptymalną.

Spadek dziesięciokrotny spadek mocy spowoduje spadek mocy odbieranego sygnału o $10\text{dB}$ czyli spadek z S9 do solidnego S7 ($6\text{dB}$ odpowiada kolejnych stopni w skali S)

Stosujemy minimalną moc nadajnika, żeby nie przeszkadzać innym. Na mocy kodeksu krótkofalowca " 1. Krótkofalowiec jest dżentelmeński. Nigdy świadomie nie odbiera innym radości z uprawiania wspólnego hobby."

Siłą elektromotoryczna to napięcie wywołujące ruch elektronów w obwodzie elektrycznym.

Zbyt mała rezystancja doprowadzi do niewykrywalnego spadku napięcia, a zatem uczyni pomiar niemożliwym. Natomiast zbyt duża rezystancja wpłynie na działanie układu.

Szeregowo włączony rezystor tworzy układ dzielnika napięcia z układem woltomierza, efektywnie dzieląc napięcie. Można zatem wykorzystać szeregowo włączony rezystor, by zmierzyć napięcie przekraczające zakres miernika, natomiast wcześniej należy znać rezystancję wejściową woltomierza.

Prąd przepływa przez miernik rozładowując go.

GDO — Grid Dip Oscillator (w angielskiej literaturze spotyka się też GDM — Grid Dip Meter). Składa się z VFO podłączonego do anteny. W wypadku gdy blisko znajdzie się antena w rezonansie z częstotliwością GDO, miernik wykaże spadek mocy.

W radiotelefonie niskiej jakości może brakować filtrów wejściowych, co w przypadku dołączenia zewnętrznej anteny może prowadzić do przesterowania układu innymi sygnałami.

Rozstrajanie generatora powodowałoby zmianę odbieranej częstotliwości lub szum. Emisje SSB fizycznie nie mogą być demodulowane we wzmacniaczu akustycznym.

Harmoniczne, to składowe częstotliwości wyższe o całkowite wielokrotności. Mogą powodować zakłócenia na innych pasmach.

Transformator nie zastępuje filtru — tłumi galwanicznie, ale nie eliminuje zakłóceń przewodzonych przez pojemności międzyuzwojeniowe.

Ostre krawędzie prowadzą do gromadzenia się ładunku i mogą powodować wyładowania elektrostatyczne.

Może to skutkować oparzeniami radiowymi.

Może ona wzbudzać prąd w antenie na której chemy pracować.

Może powodować Common Mode Currents, a tym samym czynić z fida i obudowy przpadkową antenę

Kondensatory mają bardzo małą rezystancję wewnętrzną i mogą gromadzić stosunkowo duży ładunek.

Zasilacze to rzeczywiste źródła napięciowe, prąd nominalny opisuje maksymalny prąd który można z niego pobrać. Oznaczenie na radiostacji oznacza prąd maksymalny który może pobrać stacja.

Powinna być jak najmniejsza, żeby umożliwić swobodny przepływ prądu.

Transformator ochronny (izolacyjny 1:1) galwanicznie oddziela obwód wtórny od sieci — żaden z przewodów wyjściowych nie jest połączony z ziemią/PE. Dotknięcie jednego przewodu nie powoduje porażenia, bo nie ma drogi powrotu prądu przez ciało do ziemi. Jeśli zwiększone jest prawdopodobieństwo porażenia, należy korzystać z transformatora.

Odłączenie anteny od radiostacji i połącznie anteny z uziemieniem odprowadza ładunek zapobiegając niebezpiecznym jego poziomom.

Wysoka temperatura może prowadzić do zniszczenia izolacji i co za tym idzie pożar.

• "Włączam większą moc nadajnika" — QRP
• "Siła Twoich sygnałów waha się" — QSB

Chyba że jest okrutnikiem!

Standardowo można powiedzieć na przykład "SP1ABC tutaj SP2XYZ"

• "Breako Breako" — używane wyłącznie do zgłoszenia nagłości lub niebezpieczeństwa, używanie bez powodu to nadużycie procedur
• "CQ" na przemienniku — nieprawidłowe, CQ służy do wywoływania ogólnego na częstotliwościach simpleksowych, nie na przemiennikach

Mówienie innym stacjom, żeby zmieniły swoje częstotliwości jest trochę chamskie i zupełnie nie hamskie, o zwiększaniu mocy nie wspominając, więc łamie 4. zasadę kodeksu krótkofalowca.

LSB zwykło się używać poniżej $10\text{MHz}$, a USB powyżej.

LSB zwykło się używać poniżej $10\text{MHz}$, a USB powyżej. Zatem LSB stosuje się poniżej $10\text{m}$

• "Do usłyszenia na innej częstotliwości" → QSX (nasłuchuję na częstotliwości…)
• "Mam uszkodzoną antenę" nie jest standardowym kodem Q — najbliższy to QRT (kończę nadawanie) lub po prostu komunikat głosowy

• "Jestem czynny w eterze od miesiąca" nie jest kodem Q — staż operatorski nie ma swojego kodu Q
• "Odbieram twoje sygnały bardzo dobrze, zmniejsz moc" QRO oznacza zwiększ moc, QRP zmniejsz moc; dobre odbieranie sygnałów to QSA5

• "Jestem czynny w eterze od niedawna" nie jest kodem Q — staż operatorski nie ma kodu Q
• "Pracuję na radiostacji tylko w niedzielę" nie jest kodem Q — harmonogram pracy stacji nie ma dedykowanego kodu Q

• "O której godzinie rozpoczęliśmy łączność" nie jest kodem Q; czas rozpoczęcia łączności nie ma dedykowanego kodu Q
• "Proszę powtórzyć ostatnią relację" QRQ oznacza nadawaj szybciej; prośba o powtórzenie to QSA? lub po prostu RPT

• "Nadawaj powoli" QRS
• "Powtórz swój znak wywoławczy" QRZ

• "Wyłączam stację" QRT
• "Na jaką częstotliwość mam się przestroić" QSY?

• "Moje położenie geograficzne jest…" → QTH
• "Siła twoich sygnałów waha się" QSB

• "Nadawaj szybciej" QRQ
• "Słucham na częstotliwości" QSX

TX tymczasem oznaacza nadajnik

Z angielskiego "UNLICensed"

Young Lady

• "Proszę" PSE (please)
• "Przechodzę na inny kanał" QSY

Chociaż w praktyce wygląda to trochę inaczej

Polska znajduje się w strefie UTC+2

• "Która jest godzina" QTR
• "Nadawaj wolniej" QRS

• "Jestem zajęty, proszę nie przeszkadzać" QRL

• "Nadawaj wolniej" - QRS
• "Mam zakłócenia od innych stacji" - QRM

• QRU — Masz coś dla mnie? Nie mam nic dla Ciebie.

Wedle tej strony

• QRT — Czy powinienem skończyć transmisję? Zakończ transmisję.

• QSL — Mógłbyś potwierdzić otrzymanie wiadomości? Potwierdzam otrzymanie wiadomości.
• QRS — Mam nadawać wolniej? Nadawaj wolniej.

• QSL — Mógłbyś potwierdzić otrzymanie wiadomości? Potwierdzam otrzymanie wiadomości.
• QRT — Czy powinienem skończyć transmisję? Zakończ transmisję.

Band — pasmo po angielsku. ConFirM — potwierdzać po angielsku.

BreaK — przerwa, używane w CW/SSB gdy operator chce oddać głos korespondentowi bez kończenia łączności. CALLsign — znak wywoławcy.

Standing Wave Ratio — współczynnik fali stojącej. Receive — odbierać

Readability — czytelność, Strength — siła

Readability — czytelność, Strength — siła, Tone — ton akustyczny

Readability — czytelność, Strength — siła

Readability — czytelność, Strength — siła, Tone — ton akustyczny

Readability — czytelność, Strength — siła.
Czytelność:

1. Nieczytelny
2. Ledwie czytelne, niektóre słowa zrozumiałe
3. Czytelne — z trudnością
4. Czytelne — niemalże bez trudności
5. Doskonalnie czytelne

Siła:

1. Ledwie dostrzegalny sygnał
2. Bardzo słaby sygnał
3. Słaby sygnał
4. Przeciętny sygnał
5. Spory sygnał
6. Dobry sygnał
7. Całkiem mocny sygnał
8. Silny signał
9. Bardzo silny sygnał

Readability — czytelność, Strength — siła.
Czytelność:

1. Nieczytelny
2. Ledwie czytelne, niektóre słowa zrozumiałe
3. Czytelne — z trudnością
4. Czytelne — niemalże bez trudności
5. Doskonalnie czytelne

Siła:

1. Ledwie dostrzegalny sygnał
2. Bardzo słaby sygnał
3. Słaby sygnał
4. Przeciętny sygnał
5. Spory sygnał
6. Dobry sygnał
7. Całkiem mocny sygnał
8. Silny signał
9. Bardzo silny sygnał

W Polsce obowiązuje bandplan wynikacjący z KRTC (Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości), nie przestrzeganie bandplan IARU jest naruszaniem dobrych obyczajów panujących wśród krótkofalowców.

Konstytucja ITU – określa ogólne cele i strukturę organizacji. Konwencja ITU – reguluje funkcjonowanie i procedury samej organizacji ITU.

Wedle tej strony

W Polsce jest to UKE

ITU to ogólna organizacja telekomunikacyjna ONZ (nie reprezentuje wyłącznie amatorów), a ERO jest europejskim biurem technicznym — żadne z nich nie reprezentuje bezpośrednio interesów służby amatorskiej na forum międzynarodowym.

Minister ds. cyfryzacji odpowiada za politykę telekomunikacyjną ogólnie, a minister ds. wewnętrznych nie ma kompetencji w zakresie służby amatorskiej. To UKE jest organem wykonawczym regulującym i kontrolującym radiokomunikację w Polsce.

Statut UKE reguluje jedynie wewnętrzne funkcjonowanie samego urzędu, a ustawa Prawo ochrony środowiska nie ma związku z telekomunikacją.

Ustawa Prawo komunikacji elektronicznej stanowi podstawę prawną, ale sama nie zawiera szczegółowych przydziałów częstotliwości. Decyzje Prezesa UKE dotyczą indywidualnych pozwoleń, nie ogólnych przeznaczeń pasm.

Wedle oficjalnej strony rządowej pozwolenia wydawane są na co najwyżej 25 lat. źródło

Ciekawe kto zapamięta te częstotliwości x)

POL.30 W zakresie częstotliwości 50-52 MHz stacje amatorskie mogą używać dowolnych emisji, z wyjątkiem F3E, z mocą nieprzekraczającą 100 W (e.i.r.p.). źródło (na samym dole strony)

5.67A Stacje w służbie amatorskiej wykorzystujące częstotliwości z zakresu 135,7-137,8 kHz nie mogą przekraczać maksymalnej mocy promieniowanej równej 1 W (e.i.r.p.) i nie mogą powodować szkodliwych zakłóceń w stacjach w służbie radionawigacyjnej, pracujących w krajach wymienionych w ust. 5.67 Regulaminu Radiokomunikacyjnego. (WRC-07). źródło

źródło

źródło

Wniosek o pozwolenie na dole strony

Na początku strony

"radio" czasami używane jest przez radioamatorów

SR to znak wyłącznie stacji bezobsługowych

BY — Chiny, G — Wielka Brytania

'służba radiokomunikacyjna amatorska – służbę radiokomunikacyjną mającą na celu nawiązywanie wzajemnych łączności, badania techniczne oraz indywidualne szkolenie wykonywane w celach niezarobkowych przez uprawnione osoby wyłącznie dla potrzeb własnych;` źródło
Poza tym wiążące Polskę umowy międzynarodowe na to wskazują. np. RR ITU No. 15.2.
"All stations are forbidden to carry out unnecessary transmissions, or the transmission of superfluous signals, or the transmission of false or misleading signals, or the transmission of signals without identification (except as provided for in Article"